Τι είναι η προσωποκεντρική θεραπεία και πως λειτουργεί

προσωποκεντρική θεραπεία

Η Προσωποκεντρική Θεραπεία (Person-Centered Approach) αναπτύχθηκε από τον C. Rogers τη δεκαετία του 1950 στην Αμερική.

Δες ακόμα: Τι σημαίνει να είναι κάποιος Νάρκισσος;

Αποτελεί μια μη κατευθυντική προσέγγιση, με τον θεραπευτή να μη συμβουλεύει η να στρέφει το θεραπευόμενο προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις, αλλά να δημιουργεί μια θεραπευτική σχέση με αυτόν, η οποία λειτουργεί ως το μέσο για την ανάπτυξη και τη θεραπευτική αλλαγή του θεραπευόμενου.  Σύμφωνα με τον Rogers, ο στόχος της Προσωποκεντρικής Προσέγγισης δεν είναι η επίλυση ενός «προβλήματος», αλλά η δημιουργία των συνθηκών εκείνων που θα βοηθήσουν τον θεραπευόμενο να αναπτυχθεί ως άτομο, να αποκτήσει την αυτονομία εκείνη που θα τον βοηθά στο να διαχειρίζεται και να επιλύει τα προβλήματά του, και να οδηγείται ως προς την αυτοπραγμάτωσή του (το σημείο εκείνο όπου το άτομο έχει φτάσει στο μέγιστο της ανάπτυξής του και της αξιοποίησης των στοιχείων της προσωπικότητάς του).

Ενώ όλες οι ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις θεωρούν τη θεραπευτική σχέση ανάμεσα στο θεραπευτή και στο θεραπευόμενο ως σημαντική, η Προσωποκεντρική Προσέγγιση τη θεωρεί από μόνη της επαρκή.  Αναγνωρίζει την αυτονομία του ατόμου και τη δυνατότητά του να γνωρίζει το δικό του καλό και το πώς μπορεί να αναπτυχθεί, για να  μπορέσουν όμως όλα αυτά να λειτουργήσουν, απαιτείται ένα περιβάλλον βαθιάς αποδοχής του θεραπευόμενου από τον θεραπευτή, ένα περιβάλλον ασφάλειας όπου το άτομο τιμάται και νιώθει ότι γίνεται κατανοητό.

Σύμφωνα με τον Rogers, για μπορέσει να υπάρξει θεραπευτική αλλαγή, θα πρέπει να υπάρχουν οι εξής συνθήκες:

Δύο άτομα βρίσκονται σε ψυχολογική επαφή

  • -Το πρώτο πρόσωπο (ο θεραπευόμενος) βρίσκεται σε κατάσταση “ασυμβατότητας” (incongruence) είναι ευάλωτο και αγχωμένο
  • -Το δεύτερο πρόσωπο (ο θεραπευτής) βρίσκεται σε κατάσταση “συμβατότητας” (congruence) μέσα σε αυτή τη θεραπευτική σχέση. Είναι αυθεντικός και ολόκληρος
  • -Ο θεραπευτής βιώνει άνευ όρων θετική αποδοχή (Unconditional Positive Regard) για τον θεραπευόμενο.Τον αποδέχεται έτσι ακριβώς όπως είναι
  • -Ο θεραπευτής βιώνει ενσυναισθητική κατανόηση (empathy) του πλαισίου αναφοράς του θεραπευόμενου.  Με άλλα λόγια, βάζει τον εαυτό του στη θέση του θεραπευόμενου και βιώνει την εμπειρία και τα συναισθηματά του σαν να ήταν αυτός, χωρίς όμως να χάνει τη δική του υπόσταση (as if)
  • -Ο θεραπευτής είναι αυθεντικός και πλήρως αλήθινός μέσα στη θεραπευτική σχέση (congruent)

Αν ο θεραπευτής μπορέσει να δημιουργήσει τις παραπάνω συνθήκες μέχρι έναν βαθμό, και ο θεραπευόμενος μπορέσει να νιώσει και να δεχτεί τις παραπάνω συνθήκες μέχρι έναν βαθμό, τότε, σύμφωνα με την Προσωποκεντρική Προσέγγιση, η θεραπευτική αλλαγή είναι δυνατόν να επιτευχθεί. Όπως ο Carl Rogers υποστήριξε «Το άτομο έχει μέσα του πλούσιες δυνατότητες να κατανοεί τον εαυτό του και να μεταβάλλει την αυτο-εικόνα του, τις βασικές στάσεις ζωής και την αυτο-κατευθυνόμενη συμπεριφορά του.  Οι δυνατότητες αυτές μπορούν να απελευθερωθούν μόνο εάν εξασφαλιστεί ένα συγκεκριμένο κλίμα διευκολυντικών ψυχολογικών στάσεων» (Rogers, 1953). Αυτό το θεραπευτικό κλίμα, αποτελεί τον πυρήνα της Προσωποκεντρικής Προσέγγισης.

Σε βοήθησε αυτό το άρθρο;

Αυτή η σελίδα δεν παρέχει ιατρικές συμβουλές. Δες περισσότερα.