Σχεδόν σε κάθε τάξη υπάρχουν μαθητές με κινητικές επιδόσεις που υπολείπονται κατά πολύ του μέσου όρου της τάξης. Είναι πολύ πιο αργοί, αδέξιοι και δυσκολεύονται να ακολουθήσουν τη ροή του προγράμματος.
Υπάρχουν παραδείγματα παιδιών που αποφεύγουν να παίζουν κοντά σε άλλα παιδιά, δεν αναζητούν την επικοινωνία, την αλληλεπίδραση και την κοινωνικοποίηση με τους άλλους. Οι δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζουν τα παιδία αυτά στο σχολείο, στην ομάδα ή στην κοινότητα είναι ποικίλες και διαφέρουν.
Η Ψυχοκινητική θεραπεία μέσω των κινητικών ερεθισμάτων συμβάλει στην αρμονική εξέλιξη της προσωπικότητας των μαθητών (π.χ. αυτοπεποίθηση, ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων) και στην ανάπτυξη των κινητικών ικανοτήτων- δεξιοτήτων τους. Ο ρόλος του ψυχοκινητικού θεραπευτή είναι να αξιολογήσει το παιδί και να καταλήξει, σε συνεργασία με τους γονείς, στο πρόγραμμα (ομαδικό, δυαδικό, ατομικό) που θα παρακολουθήσει. Οι στόχοι, οι δραστηριότητες και τα ψυχοκινητικά παιχνίδια σχεδιάζονται και προσαρμόζονται με βάση τις ανάγκες του παιδιού. Το περιβάλλον και η επιλογή του υλικού καθορίζονται ανάλογα με τις ικανότητες και τις αδυναμίες του.
Αρχικά ο Ψυχοκινητικός θεραπευτής πρέπει να λάβει απαραίτητα υπόψη τη μοναδικότητα του κάθε παιδιού και να κατανοήσει τί επίδραση έχουν πάνω του οι δραστηριότητες που θέλει να εντάξει στο πρόγραμμά του. Καλείται να ανανεώνει και να προσαρμόζει συνεχώς τις δραστηριότητες κάνοντας τη συνεδρία ευχάριστη.
Αυτό μπορεί να επιτευχθεί:
- Δίνοντας συνεχώς καινούργια ερεθίσματα (αισθητηριακά ,κινητικά ερεθίσματα).
- Επιλέγοντας πρωτότυπα και ελκυστικά όργανα (υλικά με έντονα χρώματα, διάφορες μορφές και μεγέθη).
- Παρέχοντας δραστηριότητες μεγάλης έντασης (δυνατότητα εκτόνωσης), αλλά και ηρεμιστικές (παιχνίδια χαλάρωσης).
- Δίνοντας ανατροφοδότηση και ενθαρρύνοντας το μαθητή.
- Δείχνοντας σεβασμό στην προσωπικότητα του παιδιού.
Ο εκπαιδευτικός προσφέρει τα ερεθίσματα και ο μαθητής έχει την ελευθερία να ανταποκριθεί, να τα διαμορφώσει, να προτείνει κάτι άλλο ή και να μην κάνει τίποτα. Συνοψίζοντας, ο θεμέλιος λίθος για μια παραγωγική και πολύτιμη συνεργασία είναι η σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ θεραπευτή και παιδιού. Ο Ψυχοκινητικός θεραπευτής, όπως και κάθε εκπαιδευτικός, χρειάζεται τους γονείς, τους φίλους, τους εκπαιδευτικούς και τους συγγενείς αρωγούς σε αυτήν τη διαδικασία.